İnsan Postuna Bürünmüş Köpek – Ingvar Ambjørnsen

Kumara başladım. İlk kâğıtlarımı ocak ayında topladım. Yeni yıl iyi bir el vermişti bana.

Zafer kazanmayı doğal karşılıyordum . Yenilgiyle ne işim olabilirdi ki! Yüksek oynuyordum ama topladığım pulları paraya dö­nüştürmek mümkün değildi. Tuzak da buradaydı işte. Yatırdığım, kazandığım şeyler bu gerçeklikte ödeme aracı olarak geçersizdi. Bir yabancı olmuştum . Sonunda hiç kimse dilimi anlamadı benim.

Ya geçmişini, kendi tarihini yitirmiş bir adam? Ne de olsa o da bir yabancıdır kendine karşı.

Bütün bunlar beni içinde bulunduğum son duruma sürükledi:

İrademle kendi kendimi bu iğrenç kokulu odaya kapattım. Korku ve bulantı… Bin tane oyun oynadım, birini kaybettim. Hepsini kaybettim.

Şimdi oturmuş avuçlarımın içini seyrederken, aynadaki kendi görüntümle karşı karşıya geliyorum. Kim egemen olabilir kendi görüntüsüne? Kim taşıyabilir kendi ağırlığını? Damarları kireç­lenmiş bir Zen Budist keşiş ölüm döşeğinde taşıyabilir belki bu ağırlığı. Bir deri bir kemik kalmış divane, ruhunu çoktan öteki dünyaya göndermiş, uzanıp yattığı yerden, solgun gülümsüyor bir sonraki boyuta… Ve bu dünyanın beyaz kurtlarının can damarını kemirmesini bekliyor.

Ben böyle değilim. Hiç küçümsemedim ölümü… Ruhumu hayatta tutmak için elimden ne gelirse yaptım, beyaz kurtları ezdim ayağımın altında.

Bu yüzden korkuyorum demek ki.

Kendi ağırlığımdan korkuyorum.

Ingvar Ambjørnsen

İnsan Postuna Bürünmüş Köpek, Ayrıntı Yayınları, Birinci Basım: Mart 1994 İstanbul, Çeviri: Banu Gürsaler Syvertsen, sayfa 8-9.

Konuyla ilgili başka bir yazıya buradan ulaşabilirsiniz.