Sesler duyulmak içinse, duydum!
Kırılıyordu ne duyduysam.
Küs kalınmıș yarım oyunlar üșürken
düșlerde, Üşüdüş saplanıyor sessizliğe.
Kim düşürdüyse, kimliğini
unuttuysa bu sessizliği kim?
Ekinoks akşamların yankılarından okusun.
Zamanı gelirse, ayrılıklardan artmış oyuncaklara
ağlamanın. Sakladım samanı geldi zamanı.
İște ağlıyorum, senden bihaber.
Hediye ettiğin gömleğin tek düğmesi kayıp.
Giyinmemle başlıyorum, soymaya, anıları
Sürekli duyuyorum, akşama sorduğum sesini.
Acısı çıkıyor bir yerden. Herkes kendini kusuyor sonra,
küs kaldığı yarım aşklardan.
Sesler duydum !
Yolun başında atlar sırsiyah kişnediler
Duydum! Valizini topluyordu bir yolcu,
hayata balıklama dalmaya.
Kumdan sözcükler saçılırsa raylara
Tren bir hırsızdan daha yavaş ayrılır kentten.
Geride kalanlara tek not bırakır sanki.
Altını üzerinde kaydığı demirden kalemle imler,
Çift çizgiyle.
Aklımda kalan bu! tek dize,
Ölümün de yaşamaya ihtiyacı var!
Duyarsan öldüm! senden uzağım anla.
Selam ver kendine. Merhaba! eski bir davetiye
ucu yanmıș bir orman, hiç gitmedin say!
Gün peșindeydi günün, zamanı eskittim yüzümde.
Saatler bükülüyor Dali’nin tuvalinde.
Duydum ! Sessizlik sonsuzluktu.
Duyduklarım, yanılgılarım, üşüdüș ey!
Hayatın da ölüme ihtiyacı var!
Kusey Tangüler
Görsel: İrem Ișıklar, Pexel.
Kadıköy Underground Poetix,
Sayı 2.
3 ayda bir neşredilen bağımsız “Karşı-Kültür” projesi.
Yeraltı edebiyatı şiirleri
https://xn--yeraltedebiyat-bgci.com/category/yeralti-edebiyati-siir