“Demem o ki, öldüğünüzde, sınırlarınız ve özel alanınız konusundaki taleplerinizden büyük oranda feragat etmek zorunda kalıyorsunuz. Sadece şunu bilin ki, yaşayamayacak kadar tembel olduğum için ölmedim. Ailemi cezalandırmak istediğim için de ölmedim. Annemle babam hakkında ne kadar ileri geri konuşursam konuşayım, onlardan nefret ettiğim fikrine kapılmayın sakın. Evet, belli bir süre orada burada sürttüm; dizüstü bilgisayarı üzerine kapanmış beni gözetleyen annemin Control, Alt ve L tuşlarına basarak Roma’daki, Atinadaki, dünyanın dört bir yanındaki yatak odalarımın kapısını kilitlediği oldu. Ardından bütün perdeleri kapatıyordu ve klimayı çalıştırıyor, hatta oyuncaklarım, elbiselerim ve doldurulmuş hayvanlarım tozlanmasın diye elektrostatik hava temizleyiciyi de aktif hale getiriyordu. Bu demek oluyor ki ben onları onların beni özlediğinden daha çok özlemeliyim, özellikle de onların beni yalnızca on üç yıl sevdikleri, benimse onları bütün ömrüm boyunca sevdiğim dikkate alınırsa. Daha uzun kalmadığım için beni bağışlayın ama ölü olmak ve odaları serinletip, ışıkları yakıp söndürüp, perdeleri açıp kapatırken sadece insanları seyretmek de istemiyorum. Sadece bir röntgenci olmak istemiyorum.
Hayır, bu hiç adil değil ama dünyayı Cehennem’e çeviren, onun Cennet gibi olması gerektiğine dair beklentimiz. Dünya dünyadır. Ölü de ölü. Çok geçmeden bunu kendiniz anlayacaksınız. Sizin için herkesin perişan olması da hiçbir işe yaramayacak.”
Chuck Palahniuk: “Lanetli”, Ayrıntı Yayınları, Çeviri: Gökçe Çiçek Çetin, İkinci Basım: İstanbul 2014, sayfa 12.
Bu konuda başka bir yazıya buradan ulaşabilirsiniz.